محیط کشت آب پپتونه

آب پپتونه:

دو جزء اساسی محیط کشت آب پپتون، پپتون و کلرید سدیم هستند. پپتون ترکیبات نیتروژن دار و کربن دار، اسیدهای آمینه با زنجیره بلند، ویتامین ها مواد مغذی ضروری را فراهم می کند. کلرید سدیم الکترولیت لازم را فراهم می کند و تعادل اسمزی محیط را حفظ می کند.

به ویژه به عنوان یک بستر در مطالعه تولید ایندول مناسب است. پپتون مورد استفاده در پپتون واتر سرشار از محتوای تریپتوفان است که به تشخیص ایندول با استفاده از معرف Kovacs یا Ehlrich کمک می کند. پپتون واتر همچنین به عنوان پایه ای برای مطالعات تخمیر کربوهیدرات با افزودن قند و شاخص هایی مانند بنفش بروموکرزول، فنل قرمز یا بروموتیمول آبی استفاده می شود. برای مطالعه توانایی یک موجود زنده برای تخمیر کربوهیدرات خاصی که به تمایز جنس ها و گونه ها کمک می کند توصیه می شود. اسیدیته تشکیل شده در طی تخمیر را می توان با افزودن یک نشانگر قرمز فنل تشخیص داد که تغییر رنگ محیط را از قرمز به زرد در شرایط اسیدی نشان می دهد. برای تشخیص تولید گاز در صورت تولید توسط ارگانیسم، لوله دورهام در محیط قرار می گیرد.

موارد استفاده از آب پپتون

• پپتون واتر به عنوان یک محیط رشد و به عنوان پایه برای محیط های تخمیر کربوهیدرات استفاده می شود.
• این یک محیط مایع است که برای تشخیص ایندول استفاده می شود.
• این محیط رشد حداقلی است که برای تعیین الگوهای تخمیر کربوهیدرات موجودات غیرمعمول استفاده می شود.
• به عنوان یک رقیق کننده یا برای ساخت سوسپانسیون های میکروارگانیسم های غیر مستعد برای روش های شمارش میکروبی مفید است.
• پپتون واتر با pH تنظیم شده روی 8.4 (شرایط قلیایی) برای کشت و غنی سازی گونه های ویبریو مناسب است.

محدودیت های محیط کشت آب پپتون

• توصیه می شود برای شناسایی کامل، آزمایش بیوشیمیایی، ایمونولوژیک، مولکولی یا طیف سنجی جرمی روی کلنی های حاصل از کشت خالص انجام شود.
• این محیط به دلیل محتوای کم مواد مغذی آن برای رشد یا نگهداری میکروارگانیسم های سختگیر مناسب نیست.
• به دلیل تغییرات تغذیه ای، برخی از سویه ها ممکن است رشد ضعیفی را نشان دهند.
• برخی از محلول های قندی ممکن است بر PH آب پپتون تأثیر بگذارند، بنابراین باید بررسی شود.
• ممکن است برای اطمینان از خلوص ماده تلقیح کننده، کشت های فرعی لازم باشد. کشت های مخلوط یا آلوده واکنش های نادرستی نشان می دهند.